The Conversation Party

Als centrumpartijen worden christendemocraten vaak verweten dat ze geen duidelijk verhaal hebben, dat niemand weet waarvoor ze staan. In een analyse omschreef oud-CD&V-senator Rik Torfs het verhaal van de partij als een enerzijds-anderzijdsverhaal. Zowel het Nederlandse CDA, het Vlaamse CD&V als het Waalse cdH worden ook verweten zichzelf kapot te regeren. CDA kan nu herbronnen in een oppositiekuur. CD&V heeft de ambitie om na de komende verkiezingen verder te besturen op alle niveaus. Zij moeten dus op een andere manier vernieuwen.

Innesto

Daarom heeft voorzitter Wouter Beke de Innesto vernieuwingsoperatie opgezet, waarbij dialoog centraal staat. Kort uitgelegd start Beke met een brainstorm van 30 high potentials, breidt deze vervolgens uit naar een groep van 300 die verder debatteren en een voorstel van congrestekst neerschrijven om uiteindelijk in dialoog te treden met alle leden en afdelingen.

Risicovolle strategie

Wat opmerkelijk is aan deze vernieuwingsoperatie, is dat de partij heel open de dialoog aangaat. Twee weken geleden heeft Beke de ontwerptekst voorgesteld aan het brede publiek. Dit is een risicovolle stap voor een partij. De media en alle andere partijen hebben immers zicht op het voorstel van de partijtop én op het finale resultaat. Dus ook op welke standpunten de partijtop wilde innemen maar zijn weggestemd of geamendeerd door de basis.

Een ander risico was dat de media zich zouden focussen op enkele punten en deze zouden uitvergroten. En dit is in eerste fase ook gebeurd. De media reduceerden de 85 pagina’s tellende voorstellen tot één krantenkop: “CD&V wil de zomervakantie inkorten”.

The Conversation Party

De toon was gezet, de dialoog was gestart. Bijna twee weken lang was er mediadekking. Vakbonden, leerlingen en kusthoreca (wie dacht dat de dialoog enkel zou draaien rond de leerkansen van de leerlingen dacht verkeerd…) reageren afwijzend op het vakantievoorstel. Vervolgens komen positieve geluiden rond dit voorstel, bekritiseren analisten de rol die de media hebben gespeeld in de eerste berichtgeving, mogen verschillende CD&V-mandatarissen in alle media de voorstellen komen uitleggen, worden ook andere voorstellen belicht,… Dit alles wordt versterkt door de verschillende Innestostudiedagen die CD&V organiseert in het zog van de bekendmaking van de tekst. Na één week volgt een onderwijsdialoog, de week daarna een studiedag over Europa en komend weekend een dag met het thema gezin, telkens open voor leden én niet-leden. Eén doel lijkt alvast bereikt: naar het model van The Conversation Company van Steven Van Belleghem wilde CD&V The Conversation Party worden.

In de media kunnen we de consensus optekenen dat Innesto tot nu alvast een geslaagde operatie was. Verschillende journalisten loven CD&V dat ze er terug staan met een duidelijk verhaal met uitgesproken keuzes, waarbij heilige huisjes niet gespaard blijven. Een krant schrijft: CD&V, met de D van Durven.

Wat wordt het verkiezingsthema?

De verkiezing aller verkiezingen (zowel het Europese, federale en de regionale parlementen worden dan op één moment verkozen) vindt plaats binnen jaar. CD&V heeft nu alvast een momentum gecreëerd waarbinnen ze haar stoffige imago kon afwerpen, zich met concrete voorstellen kon profileren en de dialoog trachten aan te gaan met leden en middenveld. Maakt dit dat ze de verkiezingen wint in 2014? Dat valt te betwijfelen. Maar de partij doet er alvast goed aan om de focus te leggen op inhoudelijke punten. Dit is niet enkel in het belang van CD&V zelf, maar van de politiek in het algemeen. Zeker in België, waar we dreigen opnieuw in een verkiezingsstrijd rond het communautaire te vervallen. Want dat is alvast de strategie van de N-VA: de verkiezingen gebruiken als een referendum om België om te vormen tot een confederale staat met een autonoom Vlaanderen. Door met een inhoudelijk programma naar buiten te treden zegt CD&V alvast niet mee te stappen in deze strategie, dat de verkiezingen niet opnieuw mogen draaien rond enkel de staatshervorming. En al alleen daardoor is de Innesto-operatie in mijn ogen alvast belangrijk.

Artikel gepubliceerd op www.bkbacademie.nl

Liberté, egalité et fraternité pour tous?

Door Orry Van de Wauwer. Opiniestuk eerdergepubliceerd op www.bkbacademie.nl

Afgelopen weekend kleurde Parijs bijna net zo roos als een Gay Pride. Waar een Gay Pride ijvert voor gelijke rechten voor holebi’s, demonstreerden honderdduizenden Fransen met het Manif pour tous net voor het tegenovergestelde.

De aanleiding hiervoor waren de wetsvoorstellen van de Franse regering-Hollande, die het homohuwelijk en homoadoptie mogelijk willen maken. Ik verschoot toen ik hoorde dat er hiertegen ging gedemonstreerd worden in een westers land als Frankrijk. Net Frankrijk, hét land van liberté, egalité en fraternité – pour tous. Toen ik de opkomst hoorde was ik verbijsterd.

Het Franse motto van vrijheid, gelijkheid en broederlijkheid is blijkbaar heel relatief. Deze drie begrippen zijn niet (meer?) absoluut en gelden enkel voor een gelijkaardige groep mensen, voor een homogene gemeenschap. Een deel demonstranten geeft aan niet tegen homo’s te zijn, maar wel tegen het homohuwelijk en –adoptie. Iedereen is gelijk, maar sommigen zijn meer gelijk dan anderen; dixit George Orwell. Of hoe leeg en hoe relatief de begrippen vrijheid, gelijkheid en broederlijkheid vandaag nog zijn in Frankrijk.

Immers, het huwelijk toelaten voor mensen van hetzelfde geslacht. Twee vrouwen of mannen die er heel bewust voor kiezen om een kind te adopteren en dit kind een goede thuis te geven. Laat dit toe. Geef mensen de vrijheid om te huwen met wie zij willen. Man of vrouw, elkaar liefhebben telt. Geef hen gelijke rechten. Door tegen het homohuwelijk en -adoptie te protesteren, demonstreren de Fransen eigenlijk tegen hun geliefde motto van liberté, egalité, fraternité. Waar is de broederlijkheid immers gebleven wanneer we zien dat 340.000 mensen op straat komen om te betogen tegen de vrijheid en gelijkheid van anderen? De laatste keer dat zo veel Fransen het nog de moeite vonden om voor (of tegen) op straat te komen, dateert van de onderwijsdemonstratie van 1984…

De relativiteit van deze begrippen komt ironisch genoeg ook duidelijk tot uiting wanneer we kijken naar de rechtse Franse partijen die deze demonstratie mee hebben gebruikt (misbruikt?) om te protesteren tegen de linkse regering-Hollande. In hun strijd tegen de islamisering van Frankrijk – u weet wel, dit gaat ook in tegen de eigen gemeenschap – zetten deze partijen de islamisering maar al te graag in contrast met de verlichtende ideeën van liberté, egalité en fraternité, die het westerse Frankrijk kenmerken. Of hoe zij hiermee net volledig ingaan tegen de Verlichting.

De Belgische premier Elio Di Rupo, een (politieke) kameraad van president Hollande en zelf openlijke homoseksueel, heeft op twitter laten weten dat hij “trots is dat alle koppels in België het recht hebben om te trouwen”. Als Belg deel ik deze trotsheid. Net zoals ik – los van zijn politieke overtuiging – trots ben dat onze premier een homoseksuele migrantenzoon is die is kunnen opklimmen tot de hoogste functie in de Belgische politiek, en zo het Franse motto ook wat weerspiegelt. Toch is dit voorval wederom een eyeopener die ons aanmoedigt waakzaam te zijn voor aanvallen op enkele fundamentele basisprincipes van onze samenleving. En op de uitholling ervan.

manif pour tous

Foto: http://www.flickr.com/photos/cbr37/

President's night

Door Orry Van de Wauwer, artikel verschenen in de Unifac Post.

Vandaag, dinsdag 6 november, vekiezen de Amerikanen hun president. Of beter, verkiezen de Amerikaanse staten hun kiesmannen die in het electoral committee de president zullen aanduiden. Het is immers zo dat een presidentskandidaat 270 van de 538 kiesmannen achter zich moet krijgen om verkozen te worden als president. Elke staat vaardigt een aantal kiesmannen, gelijk aan het aantal vertgenewoordigers in de House en de Senate, af in het kiescollege. Zo vaardigen Californië 55 (meeste) en North Dakota 3 (minste) kiesmannen af. De kandidaat die in een bepaalde staat de meerderheid van de stemmen haalt, krijgt de steun van alle kiesmannen van die staat, het zogenaamde winner takes all-systeem. Als Obama bijvoorbeeld 51% haalt in Californië tegenover 49% voor Romney, zal Obama toch alle 55 kiesmannen krijgen i.p.v. dat dit aantal kiesmannen proportioneel verdeeld wordt.

Swing states

Dit systeem bepaalt volledig hoe beide presidentskandidaten campagnevoeren. Van een aantal staten zijn Obama (California, New York, …) en Romney (Texas, Idaho,…) al zo goed als zeker van dat ze daar een meerderheid zullen halen, wat resulteert in 217 kiesmannen voor Obama en 191 kiesmannen voor Romney. Daarnaast zijn er nog de swing states. De campagne moet er nu voor zorgen dat beide kandidaten de kiezers in de swing states overtuigen om op hen te stemmen om zo de kaap van 270 kiesmannen te halen. Want de kandidaat die daar in slaagt, wordt de nieuwe president.

Popular votes versus electoral votes

Het is dus perfect mogelijk dat kandidaat X in totaal meer persoonlijke stemmen haalt (poppular votes) maar dat kandidaat Y meer kiesmannen achter zich heeft (electoral votesI) en met minder persoonlijke stemmen toch president wordt. Dit was het geval in 2000, toen de democraat All Gore een half miljoen meer stemmen haalde dan George W Bush, maar deze laatste (na een lange juridische strijd) toch meer electoral votes had en bijgevolg president werd.

Campagnevoeren in een swing state

Twee weken geleden ben ik met de BKB Academie uit Amsterdam op campagnereis geweest naar de VS om de presidentsverkiezingen van dichtbij te volgen en om campagne te voeren voor (hoofdzakelijk) president Obama. Nadat we in Washington DC en New York City verschillende lobbygroepen, denktanks, bedrijven en politieke consultant- en strategiegroepen hebben bezocht, zijn we ook op de Amerikaanse grass root-wijze gaan campagnevoeren in Richmond, Virginia en Philadelphia, Pennsylvania. Virginia is een van de battle states. De voorbije weken hebben zowel Obama als Romney deze staat meerdere keren bezocht om campagne te voeren.

Wat me opviel in de strategie was dat zowel Obama als Romney in deze swing states er de laatste weken alles op alles zetten om geregistreerde kiezers die in het verleden hebben aangegeven op respectievelijk de democraten en de republikeinen te stemmen, te overhalen om op 6 november effectief opnieuw hun stem uit te brengen. Immers, als Obama er in slaagt om in deze staten de kiezers die in 2008 voor hem gestemd hebben opnieuw voor hem te laten stemmen, is hij bijna zeker van de overwinning in deze staten én dus zijn tweede termijn. Er werd bijna geen aandacht meer besteed aan nieuwe of zwevende kiezers die nog moeten uitmaken op wie ze op 6 november zouden stemmen. Nog een opmerkelijke vaststelling was dat het democratische hoofdkwartier in Philadelphia veel inzette op voter protection. Zo vertelde een medewerker over een folder die een republikeinse super PAC had uitgegeven waarin stond dat republikeinen op dinsdag en de democraten op woensdag moesten gaan stemmen…

De laatste week

Tot de laatste dag draait de campagne op volle toeren. Na het eerste presidentsdebat, dat Romney gewonnen heeft, werd er onder campaign watchers gesproken van een mogelijke game change in de campagne. Voor het eerst haalde Romney zijn achterstand op Obama in, sommige peilingen gaven Romney zelfs een lichte voorsprong. Het vice presidential debate en het tweede en derde debat tussen Romney en Obama werd echter opnieuw gewonnen door de democraten. Romney heeft zijn keerpunt niet kunnen verzilveren. Gedurende de laatste maanden van de campagne werd vanuit democratisch kamp echter bang uitgekeken naar mogelijke onvoorziene gebeurtenissen op binnenlands (rampen, economie) en buitenlands (Syrië, nieuwe aanslagen op ambassades) vlak die een invloed zouden kunnen hebben op de verkiezingen. Obama heeft de ramp van Sandy echter op een goede manier aangepakt die hem zelfs lovende woorden van republikeinse gouverneurs opleverde. Afgelopen vrijdag werd ook het maandelijkse job report vrijgegeven. Indien dit negatief was, zou dit gebruikt kunnen worden als bewijs van slecht beleid van Obama op economisch vlak. Er bleken echter 171.000 jobs bij gecreëerd te zijn (verwachting en streeftdoel was 125.000), de werkloosheid steeg maar lichtjes tot 7,9%. Dit zal president Obama de laatste dagen van zijn campagne, die hij doorbrengt in de belangrijke staat Ohio, ongetwijfeld uitspelen.

Verschillende kiezers die in 2008 overtuigend voor Obama hebben gestemd, waren teleurgesteld in de president en waren niet zeker of ze opnieuw gingen stemmen. De race wordt, uitgaande van verschillende peilingen (check bijvoorbeeld deelection dashboard van de huffington post), spannender dan 2008. Beide kandidaten mogen dan wel het recordbedrag van ongeveer 1 miljard dollar hebben binnengehaald; campagnetechnisch gezien heeft Romney het niet goed gedaan, Obama heeft zijn “forward”-idee ook niet ten volle uitgespeeld. Alles zal dus wederom afhangen wat de Obama-supporters uit 2008 en de zwevende kiezers gaan doen. Gaat de eerste groep massaal stemmen vandaag, dan is Obama zeker van zijn overwinning. Blijven zij thuis en slaagt de president er niet in om de zwevende kiezers ervan te overtuigen dat zijn plan voor meer jobs en economisch herstel werkt, maken de republikeinen kans om the White House opnieuw te veroveren. Het wordt ongetwijfeld een spannende dag/nacht!

Forward

Publicatiedruk hoger onderwijs

De voorbije week bewoog er wat in de Vlaamse onderwijswereld. Afgelopen weekend ontstond er een kleine politieke rel tussen Antwerps burgemeester en N-VA-voorzitter Bart De Wever en Vlaams Minister-President en CD&V-boegbeeld Kris Peeters. De aanleiding hiervoor waren uitspraken van burgemeester De Wever over extra geld voor het onderwijs die de Vlaamse regering, die komende week haar begrotingscontrole houdt, moet zoeken.

Maar laat ons starten bij het begin van de week. Op dinsdag kondigde rector Alain Verschoren op de zitting van de raad van bestuur van de Universiteit Antwerpen aan dat deze universiteit haar eredoctoraat van algemene verdienste dit jaar gaat uitreiken aan de vier andere Vlaamse universiteiten. Officiële motivatie: hun gezamenlijke bijdrage tot de versterking en de innovatie van het wetenschappelijk onderzoek. Mijn interpretatie: publiciteitsstunt.

En die publiciteitsstunt komt geen dag te vroeg, wel twee dagen. Naast een bericht over het grootste fraudegeval ooit aan een Vlaamse universiteit (de onderzoeker was naast de VUB ook verbonden aan de universiteit van Leiden), publiceerde EOS donderdag een artikel waaruit blijkt dat er in de Vlaamse medische faculteiten op grote schaal gefraudeerd wordt om te voldoen aan de grote publicatiedruk. Het Vlaamse financieringsdecreet Hoger Onderwijs schrijft, simpel uitgelegd, immers voor dat de middelen die de universiteiten krijgen gebaseerd zijn op het aantal publicaties. Hoe groter het aantal publicaties, hoe meer middelen je als instelling krijgt.

Deze publicatiedruk bestaat bijgevolg niet enkel bij medische faculteiten maar bij uitbreiding naar het vrije onderzoek in alle wetenschapsdomeinen. Patrick Loobuyck, zelf als moraalfilosoof verbonden aan de UGent en de Universiteit Antwerpen, schrijft in een opiniestuk in De Morgen dat in plaats van te publiceren in functie van de zoektocht naar waarheid, de waarheid nu geweld wordt aangedaan om te kunnen publiceren.

Met het nieuws van donderdag en andere fraudegevallen in het verleden (denk in Nederland ook aan het geval-Stapel) kan het Vlaams hoger onderwijs wel een goede publiciteitsstunt gebruiken. Ironisch is wel dat de universiteiten zich net gaan bekronen met eredoctoraten voor hun “versterking van het wetenschappelijk onderzoek”.

Deze bewogen week krijgt nog een vervolg trouwens. Vandaag, donderdag 28 maart, betogen in heel België (jaja, over de taalgrenzen heen, bij drie verschillende ministeries van onderwijs!) studenten tegen de onderfinanciering en voor de verhoging van de kwaliteit van het hoger onderwijs. It’s all about the money.

Opiniestuk eerder verschenen op www.bkbacademie.nl

DEBATTLE: Kracht van verandering: jeugd bannen naar jongerengetto?

Tijdens de DEBATTLE van afgelopen zaterdag gingen de verschillende politieke partijen in debat met elkaar voor de verzamelde jeugd in het dienstencentrum in Schilde. Elke partij mocht een ervaren en een jongere kandidaat sturen. Voor CD&V mochten schepen van Jeugd Steven Dietvorst en ikzelf het programma van CD&V Schilde – ’s-Gravenwezel verdedigen. Dat het Vlaams Belang moeite heeft om jongeren aan te spreken wisten we al langer (en dat begrijpen wij ook J). Jongeren op hun kieslijst krijgen lukt het VB blijkbaar helemaal niet. Om toch een jongere te kunnen meebrengen naar het debat zijn ze dan maar gaan aankloppen bij onze buren uit Schoten. Groen! bracht met de 18-jarige Camiel Liekens de jongste kandidaat mee.

Alle partijen konden hun visie geven rond 3 thema’s: gemeentelijke infrastructuur, wonen en jeugdbeleid. Achteraf werd gezegd dat CD&V samen met onze coalitiepartners alvast het sterkst uit het debat naar voren kwamen. De partij die in mijn ogen verloren heeft was alleszins N-VA. N-VA kwam weliswaar meermaals aan bod, maar ik denk dat het publiek maar één ding zal onthouden: dat N-VA de jeugd wil bannen naar een jongerengetto.

Het eerste wat N-VA zei, was dat ze enorm veel belang hecht aan inspraak van de jongeren. De Jeugdraad is voor N-VA hét inspraakorgaan bij uitstek. Hier zijn wij vanuit JONG CD&V mee akkoord (enkele van onze jongerenkandidaten zetelen trouwens in de jeugdraad via hun jeugdvereniging). N-VA stelde verder voor om alle jeugdbewegingen en fuiflocaties te centraliseren op één locatie in de gemeente. Of beter gezegd: bijna buiten de gemeente. Volgens N-VA kunnen de jeugdverenigingen en de jeugd het best samenkomen en fuiven op een site vlakbij het Albertkanaal. Op die manier zijn niemand tot last. De huidige fuiflocaties en scouts- en chirolokalen kunnen dan verkocht of verkaveld worden.

Op dit vlak verschillen N-VA en CD&V wél sterk van mening.

De voorbije legislatuur heeft het gemeentebestuur, met Steven Dietvorst (CD&V) als jeugdschepen, onder andere nieuwe gebouwen geplaatst voor de scouts van ‘s-Gravenwezel. Verder is het jeugdhuis de Pagode volledig gerenoveerd. De komende jaren willen wij de chiro van Schilde ook een nieuw dak boven het hoofd geven er er voor zorgen dat de scouts van Schilde zeker op hun vertrouwde plaats kunnen blijven. Jeugdverenigingen zijn erg verbonden met hun vertrouwde stek en de tradities die hier vaak bij horen. Hen verbannen naar een andere locatie zou dit teniet doen. Daarnaast vinden wij dat jongeren thuishoren in het centrum van een gemeente. Niet alleen om samen te komen met een jeugdbeweging, ook om te fuiven. Dit kan mits goede afspraken met de jeugdverenigingen én het volgen van het spreidingsidee voor fuiven.

Tijdens het debat vroeg ik aan onze collega’s van N-VA of zij dit voorstel hadden afgetoetst bij de jeugdraad en de jeugdverenigingen. Inspraak van de jeugd is immers cruciaal, zo zei N-VA zelf. Op één gesprek aan de toog van een chirofuif na was dit niet gebeurd. Ook de aanwezige chiro- en scoutsleiders lieten tijdens de vragenronde duidelijk verstaan dat zij sterk gekant waren tegen dit idee.

U ziet wat N-VA in Schilde bedoelt met de kracht van verandering. Dit voorbeeld toont wederom aan dat verandering niet per definitie goed is ;)!

Meer info over de standpunten van JONG CD&V
Eerder opiniestuk over jongeren
Orry in TV-debat over jongerenproblematiek